Wat zijn zeemeerminnen?

Mermaid 1

  • Een zeemeermin
  • Een zeemeermin is een mythisch wezen dat half vrouw en half vis is. De naam komt van ‘mer’ dat zee betekent. De mannelijke versie wordt zeemeerman genoemd.
    Hoewel sommige zeemeerminnen als monsterlijk en lelijk worden beschreven, zijn ze meestal erg mooi. Boven hun middel zien ze eruit als een mooie jonge vrouw, terwijl ze vanaf hun middel lijken op een vis met vinnen en een gespreide staart.
    Meermeisjes kammen graag hun lange haren. In de kunst worden ze vaak afgebeeld met een spiegel en een kam. Soms zitten ze op een rots en zingen om zeelieden naar hun ondergang te lokken. Daarom worden ze vaak verward met sirenen (die ook in de zee leven). Zeemeerminnen lokken knappe jonge mannen naar hun huizen in de diepe zeeën. Zeemeermannen zijn echter meestal wilder en lelijker dan zeemeerminnen en hebben weinig belangstelling voor mensen.
    Alle zeevarende culturen kennen verhalen over zeemeerminnen. In de Bretonse ballades zijn er de ‘Morgan’, zee-vrouwen, en ‘Morverch’, zeedochters; in Ierland en Schotland zijn er ‘Merrow’. Het schijnt dat de Egeïsche Zee vol van zulke wezens zat. In Griekse legenden zijn er zeemeerminnen die schepen kunnen doen zinken en sirenen die zeelieden naar hun ondergang lokken. In een zilverkleurige grot wonen de goudharige Nereïden of zeenimfen die zeelieden hielpen in hun strijd tegen gevaarlijke stormen. Ze worden van hun hoofd tot hun middel als mensen afgebeeld, met het lichaam van een vogel of een vissenstaart. Andere zeebewoners uit de Griekse legende zijn de 3000 Oceaniden, de dochters van de Titanen Oceanus en Tethys.
    Gelijkaardige wezens leven in meren en rivieren. In de Slavische mythologie zijn er de Rusalki, de geesten van jonge vrouwen die door verdrinking hun lot hebben getroffen. Zij verschijnen in de vorm van mooie viswijven of zeemeerminnen. Zij hebben mooi haar, fijne gelaatstrekken maar droevige, peilloze ogen die hun tragische verhaal vertellen. Ze verleiden jonge mannen en nemen hen mee naar de bodem van de rivier om bij hen te wonen.
    Het werd altijd als zeer ongelukkig beschouwd als men zeemeerminnen iets onaardigs aandeed. Vaak in verhalen, slagen ze er niet in te gedijen als ze op het land worden gebracht. Een uitzondering hierop vormen de Merrow die soms met mensen trouwen. Zeemeerminnen leven zeer lang, maar hebben volgens sommige legenden geen ziel.

    Hoe zijn de mythen ontstaan?

    Meermin 5

  • Meermensen
  • Legendes over half-mens, half-vis wezens gaan duizenden jaren terug. Iedereen heeft wel eens afbeeldingen van zeemeerminnen gezien. Waarnemingen werden gedaan door de vroege Arabieren en de Griek Plinius in 586 na Chr. Veel middeleeuwse zeelieden beweerden ze gezien te hebben en dergelijke verslagen gingen door tot in de jaren 1900.
    De meeste waarnemingen door zeelieden waren waarschijnlijk gewone zeedieren, zoals zeekoeien, doejongs, of zeekoeien (nu uitgestorven). Deze lijken hun jongen in de wieg te leggen zoals een mens een baby zou dragen. Het is mogelijk dat zeelui, bij het zien van deze onbekende beesten, veronderstelden dat zij op een soort mensachtige waren gestuit. Zeemeerminnen, beschreven door de beroemde ontdekkingsreiziger Christoffel Columbus, waren bijna zeker zeekoeien. Hij rapporteerde dat hij drie zeemeerminnen had gezien in de oceaan bij Haïti, in januari 1493. Hij zei dat ze “vrij hoog uit het water kwamen”, maar dat ze “niet zo mooi waren als ze worden afgebeeld, want op de een of andere manier lijken ze in hun gezicht op mannen”.
    Dergelijke beschrijvingen wijken echter sterk af van het gebruikelijke beeld van een zeemeermin en het idee, van een mooi maar gevaarlijk wezen, is waarschijnlijk ontstaan uit de vroegere verhalen over de Sirenen van de Egeïsche Zee. De Sirenen waren zeenimfen die de macht hadden om door hun gezang allen die hen hoorden te betoveren, zodat de ongelukkige zeelieden onweerstaanbaar ertoe werden aangezet zich in zee te werpen, tot hun ondergang. De Sirenen werden voor het eerst genoemd in de Odyssee van Homerus. Dit kan van invloed zijn geweest op het beeld dat vanaf de middeleeuwen van zeemeerminnen werd geschetst. De moderne kijk op zeemeerminnen is ook beïnvloed door het sprookje van Hans Christian Andersen, De kleine zeemeermin, dat in 1836 werd geschreven.

    Dus, zijn zeemeerminnen goed of slecht?

    Mermaid 2

  • Rusalki
  • Het lijkt erop dat het afhangt van welk verhaal je leest. Maar op basis van het bewijsmateriaal zou je heel voorzichtig moeten zijn als je er ooit een zou tegenkomen.
    In de Britse folklore kunnen ze ongelukbrengers zijn, die stormen kunnen veroorzaken en mensen kunnen doden.
    Een van de slechte dingen waarvan zeemeerminnen worden beschuldigd is dat ze zeelieden vertellen dat hun schip verdoemd is en dat ze zeelieden betoveren en schipbreuken veroorzaken. Het zien van een zeemeermin is een zeker teken dat er een hevige storm op komst is. In andere verhalen slepen ze mensen opzettelijk het water in en persen ze het leven uit drenkelingen. Ook nemen ze mensen mee naar hun onderwaterkoninkrijk.
    Meerminnen kunnen echter ook geluk brengen door mensen te genezen of wensen te vervullen. In sommige verhalen trouwen ze zelfs en leven ze samen met mensen. Bijvoorbeeld de Merrow van Ierland en Schotland.
    Deze zeemeerminnen zijn mooi, zachtaardig, bescheiden en vriendelijk. Zij dragen een rode kap en als deze wordt gevangen en voor hen verborgen blijft, werpen zij hun huid af en blijven aan land. Meestal halen ze echter uiteindelijk de pet terug en keren terug naar zee. Ze lokken ook jonge mannen om hen te volgen onder de golven. Daar leven ze in een betoverde toestand. Men hoort vaak Merrow-muziek van onder de golven komen.

    Hoe is dit verhaal tot stand gekomen?

    Mermaid 6

  • Ooude man die de zeemeermin helpt
  • De Lizard in Cornwall is een hoog plateau omgeven door de zee, met talloze verborgen inhammetjes en strandjes, precies het soort gebied voor zeemeerminverhalen.
    Vele Cornwallers, vooral zeelui, hebben beweerd een zeemeermin te hebben gezien of gehoord en het geloof in zeemeerminnen was ooit wijdverbreid. Er zijn veel verhalen over zeemeerminnen die op de rotsen worden gezien en over zeemeerminnen die huilend en jammerend aan de kust zitten.
    De zeemeerminnen in de Cornish verhalen hebben veel van de kenmerken van zeemeerminnen over de hele wereld. Ze zijn mooi, men ziet ze vaak hun gouden haar kammen en ze leven lang zonder ouder te worden. Zoals veel Britse en Ierse zeemeerminnen heeft de zeemeermin in dit verhaal meer sympathie, leergierigheid en belangstelling voor mensen dan andere zeemeerminnen.
    Vaak werd gedacht dat mensen met kennis van genezing of van de toekomst deze krachten langs bovennatuurlijke weg verkregen, hetzij van heksen, feeën of, in dit geval, van een zeemeermin. Dit is niet het enige verhaal dat van generatie op generatie wordt doorverteld over bijzondere krachten die een voorouder van een zeemeermin heeft gekregen. Het bereiden van een vat water, waarin het gezicht van een dief te zien zou zijn, zoals in het verhaal, is een veelgebruikt opsporingsmiddel dat in veel mythen voorkomt.
    Meerminnen zijn een van de beroemdste mythische wezens, die regelmatig in literatuur en film worden afgebeeld. De “zeemeerminnenrots” is nog steeds te zien voor de kust en u kunt een bezoek brengen aan Kynance cove en de stranden bij de Lizard.

    Geef een antwoord

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.