Pomimo dostępności różnych klas leków stosowanych w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych istnieje szereg istotnych klinicznie niezaspokojonych potrzeb, takich jak duża częstość występowania oporności na leczenie, częściowa odpowiedź, symptomatologia subsyndromalna, nawroty i ponowne zachorowania. Wraz z zatwierdzeniem atypowych leków przeciwpsychotycznych, które są związane z mniejszym obciążeniem działaniami niepożądanymi niż typowe leki przeciwpsychotyczne, rozważenie ich stosowania poza wskazaniami w leczeniu zaburzeń afektywnych i różnych innych zaburzeń psychiatrycznych stało się realną opcją. Należy jednak wziąć pod uwagę ostrzeżenie czarnej skrzynki US FDA wskazujące, że atypowe leki przeciwpsychotyczne mogą zwiększać ryzyko śmiertelności, szczególnie w populacji osób starszych z psychozą związaną z otępieniem. Pojawiło się wiele domysłów na temat przydatności tych atypowych leków w celu ułatwienia tradycyjnego leczenia przeciwdepresyjnego, zarówno w połączeniu (od początku terapii), jak i jako terapii wspomagającej (w przypadku częściowej/niekompletnej odpowiedzi na leczenie). Obecnie jednak dostępne dane z randomizowanych badań kontrolowanych placebo są skąpe, a formalna ocena ryzyka/korzyści stosowania tych leków w populacji pacjentów niepsychotycznych nie jest jeszcze możliwa. Jako przedstawiciel klasy atypowych leków przeciwpsychotycznych o nowym mechanizmie działania i stosunkowo niewielkim obciążeniu działaniami niepożądanymi, aripiprazol stanowi interesujący potencjalny lek w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych. W niniejszym przeglądzie koncentrujemy się na przesłankach do stosowania aripiprazolu w tych zaburzeniach. Dane przedkliniczne sugerują, że aripiprazol ma szereg możliwych mechanizmów działania, które mogą być istotne w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych. Mechanizmy te obejmują działanie aripiprazolu na receptory serotoninowe (5-HT) jako częściowego agonisty receptora 5-HT1A, częściowego agonisty receptora 5-HT2C oraz antagonisty receptora 5-HT2A. Aripiprazol działa również jako częściowy agonista receptora dopaminowego D2 oraz może działać na receptory adrenergiczne. Ponadto, aripiprazol może mieć działanie neuroprotekcyjne. Badania kliniczne wykazują, że aripiprazol może być przydatny w leczeniu depresji dwubiegunowej, dużych zaburzeń depresyjnych, depresji opornej na leczenie i ewentualnie zaburzeń lękowych. Dane kliniczne sugerują również, że aripiprazol może charakteryzować się mniejszym obciążeniem działaniami niepożądanymi niż inne leki atypowe. Przyszłe badania mogą potwierdzić potencjalną przydatność aripiprazolu w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.