Twarze renesansu Harlemu

Edward Kennedy „Duke” Ellington

1899-1974 / Kompozytor, muzyk, bandleader

Wyrobiwszy sobie nazwisko jako muzyk jazzowy w rodzinnym Waszyngtonie w latach 20. ubiegłego wieku, Edward „Duke” Kennedy Ellington wyruszył do wielkiego czasu – Nowego Jorku. Po niełatwych początkach, dostał pracę w Kentucky Club na Broadwayu. Grał tam ze swoją orkiestrą przez następne cztery lata.

W 1927 roku orkiestra Ellingtona dostała pracę jako house band w segregowanym rasowo Cotton Club. Ellington przyjął do swojej orkiestry muzyków o wyraźnej technice i podkreślił ich w swoich kompozycjach.

Jego „Concerto for Cootie”- nazwany tak na cześć trębacza Charlesa „Cootie” Williamsa – był pierwszą kompozycją jazzową w formie koncertu (trzyczęściowy utwór muzyczny na jeden lub więcej instrumentów solowych i orkiestrę). Ellington nie poprzestał na łamaniu muzycznych konwencji; wymyślił również swój własny język harmoniczny.

Jak kraj pogrążył się w Wielkim Kryzysie w październiku 1929 roku, wielu bandleaderów miało problemy z wiązaniem końca z końcem. Nie Ellington; on rozkwitał. W latach trzydziestych został wciągnięty w muzyczny i towarzyski wir: Oprócz koncertowania, grania na Broadwayu, występów w filmach takich jak Symphony in Black: A Rhapsody of Negro Life, i nadawał w radiu, Duke Ellington przełamał pewne długotrwałe bariery rasowe, występując w teatrach i hotelach, które kiedyś były niedostępne dla czarnych. Ten przełomowy styl charakteryzował jego karierę przez całe życie.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.